En savunmasız halinizdeyken böyle birden karanlık içerisinde kendinizi buluyorsunuz - biraz şaşkın, biraz sinirli, biraz da tırsmış. Öfffffffff ama harbi öffffff.
Elinde dergi, hiç bir şeyi görmüyorsun, içinden bir ses "yarrrdddiiiiiiiiiiiimmmm" demek istiyor ama bu halinle de haykırmak, yardım istemek olmuyor. Çaresiz mi çaresiz.
Sonra mucizevi bir şekilde elektrikler geliyor, veya ışığı kapayan arkadaş ay pardon diyip ışığı açıyor... Aman da nasıl seviniyoruz, derin bir "ohhhhhhhhh" çekiyoruz, belki "Allah'ım sana bir şükür" diyoruz.
İnsan ne enteresan - bir kaç saniye karanlık ve akabininde gelen ışık ne kadar da hızlı üzerimizde değişik haller yaratıyor. Bakın bir tuvalet muhabbeti nasıl da derin olabiliyor :)
Ofiste bunları tartışırken yan komşum SY, komik bir hikayesini anlatıyor. Babanesinin evinde tuvalete gidiyor. Huzurlu bir şekilde yapacağını yaparken, birden ışıklar gidiyor. Sessizlik. Sonra yavaşça kapı açılıyor. Büyük gözlüklü babaannesi beliriyor. SY "babaanne burada ne yapıyorsun" diyor.. Babaannesi'de cevap veriyor "esas sen burada karanlıkta ne yapıyorsun oğlum?" :))))
Allah hepimizi tuvaletteki karanlıktan ve daha da fenası onunla beraber gelebilecek sürpriz misafirlerden korusun diyorum. Hayırlı tuvaletler efenim.
Bu yazı için ilham kaynağınız kim sayın sessiz osuruk? Basın açıklaması bekliyoruz efenim :)))
YanıtlaSilzihniyle ampulu patlatabilen sevgili meslektasim cekirge AS-pirt olur kendisi.. bir bakisla ampul patlatir, bir dusunceyle rahat birakir.. tanistirayim mi sizi?
YanıtlaSil